صلح که نزدیک می‌شود، موشک‌ها از غلاف بیرون می‌آیند

ترکمن سسی - بهرام جرجانی - تاریخ خاورمیانه یک الگوی تکرارشونده دارد؛ هر زمان که پنجره‌ای برای مذاکره گشوده می‌شود، صدای انفجاری از جایی بلند می‌شود. گویی برخی بازیگران، آرامش را نه یک فرصت، بلکه یک تهدید می‌بینند.

حمله به ضاحیه جنوبی بیروت در روزهایی رخ داد که نگاه‌ها به احتمال توافق میان ایران و آمریکا دوخته شده بود. شاید این همزمانی تصادفی باشد؛ اما افکار عمومی منطقه حق دارد بپرسد چرا هرگاه بوی صلح به مشام می‌رسد، بوی باروت نیز شدت می‌گیرد؟

واقعیت آن است که جنگ برای برخی تنها یک ابزار نیست؛ بخشی از هویت سیاسی آنان است. آنان در فضای بحران تنفس می‌کنند، از تنش مشروعیت می‌گیرند و در سایه ترس، قدرت خود را بازتولید می‌کنند. به همین دلیل هر گشایش سیاسی می‌تواند معادلاتی را بر هم بزند که سال‌ها بر پایه ناامنی بنا شده است.

امروز پرسش اصلی این نیست که چه کسی دکمه شلیک را فشار داد؛ پرسش مهم‌تر این است که چه کسانی از خاموش شدن آتش بحران زیان می‌بینند؟

شاید پاسخ همین سؤال، راز بسیاری از انفجارهایی باشد که درست در حساس‌ترین لحظات دیپلماسی رخ می‌دهند.

بهرام جرجانی
کارشناس حقوق

نوشتن دیدگاه